21 mei 2011 t/m 21 juli 2012

Tekeningen tentoonstelling met:
Danielle Luinge
Iris Kensmil
Ionika Aalders
Paul de Reus
Roland Sohier
Toon Teeken
Paul Nassenstein
Danielle Lemaire
Pam Emmerik
Manon van Trier
Jan Van Den Dobbelsteen
Monique Laros
Pietsjanke Fokkema
Gilbert van Drunen
Chris Baaten
Marc Nagtzaam

Curator en contactpersoon: Danielle Lemaire

Start 21 mei t/m 21 juli op de Raadhuisstraat 9 ‘s HEER ARENDSKERKE  en reist daarna door naar Breda, Rotterdam, Amsterdam, Leeuwarden, Arnhem om in 2012 te eindigen in Tilburg.

Where There Is Ego It Spooks is een tentoonstelling met tekeningen rond ‘het Zelfportret’ in de breedste zin van het woord.
Voor deze tentoonstelling zijn 16 kunstenaars uit Nederland uitgenodigd die door curator Danielle Lemaire erg gewaardeerd worden en waarmee zij zich verwant voelt. De meeste van deze kunstenaars zijn vreemd genoeg niet opgenomen in de tentoonstelling “All About Drawing” die onlangs van start is gegaan in een ander Nederlands museum; het Stedelijk in Schiedam.

“All About Drawing” toont werk van 100 Nederlandse tekenkunstenaars en heeft de intentie een volledig overzicht van de Nederlandse tekenkunst te geven maar is volgens Danielle daarin niet geslaagd.

“Where There Is Ego It Spooks” is daarom als andere tekeningententoonstelling een nodige expositie in het licht van overzicht geven van Nederlandse tekenkunst.

Aan de 15 deelnemende kunstenaars is gevraagd om speciaal voor deze nieuwe tentoonstelling van museum Le Secet een zelfportret te presenteren.
Er kon vrij gebruik gemaakt worden van een tekstfragment uit het werk van Jacques Derrida, getiteld: “Where There Is Ego It Spooks”.

-Jacques Derrida
‘Spoken van Marx: de staat van de schuld, het werk van rouw, en de Nieuwe Internationale’
‘..Maar dit ego, dit levende individu zou zelf bewoond en binnengevallen zijn door haar eigen schim’.
Het zou zijn gevormd door geesten waarvan het de gastheer is en verbonden zijn met de bespookte gemeenchap van een enkel lichaam.
Ego=Geest.
Daarom zou “Ik ben” betekenen “Ik ben begeesterd/’bespookt’”; “ik ben bespookt door mezelf die is bespookt door mezelf die is bespookt door mezelf die is
bespookt door mezelf die is bespookt door mezelf ..enzovoort.
Waar er Ego is,’es spukt’, spookt het; (Het idioom “es spukt” speelt een enkele rol in al deze teksten zoals het dat doet in Freuds “Das Umheimliche”).
In de vertaling mislukt het helaas altijd om de link te maken tussen de onpersoonlijkheid of de quasi-anonimiteit van de een operatie (‘spoken’) zonder aktie en zonder echt subject of object, en de schepping van het figuur ‘het spook’ , die niet simpelweg “spookt” zoals we net gewaagd hebben te vertalen, maar “terugkomt.
De essentieële manier van zelf-presentattie of de Cogito ergo sum -> Ik denk, dus ik ben-Descartes*zou de begeesterde obsessie zijn van “es spukt”.
(-)
Een echte/reëële presentatie wordt hier aan euhcristische Narcissus toegekend. Het Stirneriaanse* levende wezen, haar unieke ego, zou in feite
worden bezocht door haar eigen verschijning. (= het zichtbaar worden) Het individu geeft zichzelf in zijn “dit is mijn lichaam.”
Sancho-Stirner en Christus lijken des te meer op elkaar als twee ‘wezens van vlees (beleibte Wesen) volgens Marx die…. (etc)